Yakışmadı Sana Bu Terkediş
Yakışmadı sana bu terk ediş…
Ne bileyim işte. Bir erkeğin kırlarda çiçek toplaması gibi yakışmadı. Yapabileceğinin en iyisi bu olmamalıydı. Son çare değildi ayrılık. Köşeden dönüşünü izlerken elimden gelen bişeyler olmalıydı. Peşinden seslenmeye mecalim olsa koşar tutardım ellerini. Ama şimdi.. Önüne parmak çıkan karınca gibiyim. Ne yana dönsem çıkmaz yol oluyor. Ufuk karanlık ve gündüzler yalan…
Gözden kayboluyorsun. Tek başına yürüyorsun artık. Ama yürümek hiçbir şeyi çözmüyor bazı mayıs akşamlarında… Nede isterdim isminin üstüne bir ufuk çizgisi çizmeyi. Ama hala büyük harfle yazıyorum isminin baş harfini. Her ne kadar ben senin için “Özel” sıfatını kaybetmiş olsam da; sende can bulan niteliklerin hiçbirini anlatmaya yetmiyor kifayetsiz kelimeler.
Damla damla akıyor siluetin gözlerimden. Umutsuzum ve sen izliyorsun. Giyotine konan kuş misali… Erken yıprandı yüreğim.. yoksa 10 yürek ederdi. Halbuki ben öyle miyim. ne sana ağır bir laf eder. Nede senin gibi çekip giderdim…
Sana bir sır vereyim. Ben olsam gömerim bütün anıları bir hatıra mezarlığına. Öncekilerin anılarımı acımadan kefenlediği gibi… sen gibi…
“Özgün Adam”
Etiketler: , deneme, deneme oku, önüne parmak çıkan karınca gibiyim, özgün adam, terkediş, terketmek, yakışmadı sana bu terkediş